Biologia

test

Głowacica (H. hucho hucho) jest jedną z największych ryb łososiowatych.
Pierwotnie zasiedlała wyłącznie środkowy i górny Dunaj oraz jego dopływy. Na skutek nadmiernych połowów, zabudowy hydrotechnicznej rzek i wylesiania ich zlewni, zajmowany przez nią obszar zmniejszył się aż o 2/3. 
Na Czerwonej Liście Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN) głowacica uznana została za gatunek zagrożony (endeangered), co oznacza, że ryzyko jej wymarcia w naturze jest bardzo duże. Naturalne populacje głowacicy są chronione również przez Dyrektywę Siedliskową UE oraz Konwencje Berneńską.

Głowacice w odróżnieniu od większości ryb łososiowatych, dobrze znoszą wody nieco cieplejsze, w krótkich okresach tolerują nawet temperaturę 22-26 st. C oraz spadek natlenienia do 5 mg/l.

Od rozmiaru ryby zależą miejsca, w których najchętniej bytuje.

    Generalnie są to:
  • jamy poniżej naturalnych wodospadów oraz sztucznych progów z zawirowaniami wody;
  • spokojne odcinki poniżej naturalnych ostróg na granicy nurtu;
  • partie tuż poniżej mostu, często przy filarach;
  • wklęsłe/podmywane łuki rzek;
  • miejsca poniżej i powyżej ujścia większych dopływów;
  • krawędzie bocznych zakoli;
  • partie za naturalnymi przeszkodami; zagłębienia dna;
Zachowanie głowacicy można określić na podstawie panujących warunków atmosferycznych, pory dnia i roku:

  • podczas podwyższonych stanów wody trzyma się bliżej brzegów;
  • rano i wieczorem przemieszcza się w płytsze partie;
  • w dzień i latem przebywa w najgłębszych częściach dna, poniżej szypotów i w pobliżu ujść zimnych dopływów.


Głowacice zalicza się do drapieżników, a ich łupem padają najczęściej inne ryby – w Dunajcu będą to brzanki, kiełbie, klenie, świnki oraz ukleje; rzadziej żaby, pisklęta ptaków wodnych czy drobne ssaki.

Dorosłe głowacice są rybami terytorialnymi, jednak rzadko występują samotnie. Ta sprzeczność jest pozorna. W miejscach, które z jakiś powodów im odpowiadają, można spotkać koło siebie nawet kilka osobników, ale zachowują one między sobą pewien dystans. Niewielkie skupienia, składające się z pary ryb lub samicy i kilku samców, formują się podczas tarła.

Tarło odbywa się najczęściej w połowie kwietnia, gdy woda osiągnie temperaturę 7-8 st. C. Termin ten ma ścisły związek ze spływem wód roztopowych, wędrówka rozpoczyna się 2-3 tygodnie po nim. Wędrówki w górę rzeki, najczęściej do jej mniejszych dopływów, gdzie woda jest z reguły nieco cieplejsza, nie są dalekie. Głowacice pokonują najwyżej 25 km. Płyną głównie nocą. Na tarliskach jako pierwsze pojawiają się osobniki największe i najstarsze, najpierw pojedyncze samce, później pary. Za nimi płyną sztuki coraz mniejsze i młodsze, a na końcu znów pojedyncze samce i samice. Tarło trwa kilka dni. Głębokość wody na tarliskach sięga od 0,3 do 1,2 m., ich dno jest żwirowate. Samiec i samica wspólnie wygrzebują gniazdo, choć samica ma w tym większy udział. Samica składa ikrę do gniazda kilkakrotnie, za każdym razem ją zasypuje i przesuwa się nieco w górę strumienia. W sumie w gnieździe zostaje do 30 tys. ziaren ikry w kolorze pomarańczowym i o średnicy od 3,6 do 6 mm. Młode głowacice wylęgają się pod koniec maja lub na początku czerwca.



Głowacica, ze względu na bardzo wczesne przechodzenie na drapieżny styl życia, rośnie bardzo szybko. W pierwszym roku życia osiąga długość około 0,2 metra, w drugim 0,325, w trzecim 0,42, w czwartym 0,54, by w piątym dojść do 0,62 metra. Wzrost bytującej w Dunajcu głowacicy można uznać za szczególnie szybki, zwłaszcza w porównaniu z żyjącymi na przykład w dorzeczu Dunaju innymi populacjami tej ryby. Jest to spowodowane dużą ilością ryb prądolubnych, będących ulubionym pokarmem głowacic, dużymi rozmiarami rzeki i czystością jej wód.
Trudno ustalić do jakich rozmiarów te ryby mogą dorosnąć. W Dunaju koło miejscowości Tulln w Austrii złowiono w 1873 r. głowacicę, która miała 183 cm długości i ważyła 60 kg. Obecnie tak dużych osobników się już nie spotyka. W europejskich rzekach dożywają one wieku 20 lat i osiągają wagę 25-30kg. Prawdopodobnie możliwości mają większe. Wskazują na to rozmiary tajmienia, który przez niektórych naukowców uważany jest za podgatunek głowacicy. Największy złowiony tajmień miał 210 cm i ważył 105 kg.

Firma przyjazna środowisku

Logo-Trakcja-System-KRZ-01.jpgimage003.jpglogo_kolor.jpg

Nasi Partnerzy

images.jpglog-balsax.jpglog-czorsztyn.jpglog-daiwa.jpglog-grawdruk.jpglog-jaxon.jpglog-jerkbait.jpglog-konger.jpglog-m-elektrostatyk.jpglog-max.jpglog-niedzica.jpglog-normark.jpglog-printfield.jpglog-robinson.jpglog-salix.jpglog-salmo.jpglog-sztukalowienia.jpglog-taimen.jpglog-wedkarskiswiat.jpglog-wmh.jpglog-zebko.jpglog-zew.jpglogo_glowatka_black.jpgmalopolskie.jpgpobrane 1.jpgpobrane.jpgpobrane.png
copyright   Stowarzyszenie Krakowski Klub Głowatka
ul. Lublańska 24/70, 31-476 Kraków, tel.: +501 186 566
KRS nr 0000388441, NIP 679 306 58 29, Regon 121552734
Konto bankowe: Bank Zachodni WBK 46 1090 2590 0000 0001 3489 5905
e-mail: klub@glowatka.pl